Sağlık

ÇOCUKLARIN İNTİZAMLI OLMAYA ALIŞTIRILMASI

Temizlik insan için en değerli meziyetlerden biri, intizam da rahat yaşamanın ilk şartıdır.

İntizamın titizlik veren durumu insanın şahsiyetine zarar verir. Zira hepimiz lüzumundan fazla tertipli bir ev hanımının, aşırı titiz erkeklerin bazen insanı çileden çıkaran hallerini çok iyi biliriz. Annelerin çocuklarda alıştırmak istedikleri intizam, kendilerine ait şeyleri muntazam tutmaya yardım edecek, daha doğrusu onlara ev idaresinde iş birliği hissi uyandıracak bir intizamdır.

Muntazam olmak için çocuklara anneler bizzat kendileri intizamda örnek olmalıdırlar. Elbiselerinin her zaman toplanıp, dolaba asıldığını gören çocuklar, i’ık intizam dersini almış sayılır. Bu. ders kendisine iyi tesir ederse, şuraya buraya atılmış elbiselerin manzarası artık onu da rahatsız edecektir.

İki ilâ üç yaş arasındaki çocuklar ekseriye muntazam bir programa bağlı olarak yaşarlar, daima ayiu iskemleye otururlar. İşte çocuklar bu yaşta iken anneler vaziyetten istifade etmeli. «Haydi yemekten evvel üzerini çıkar ve topla, yemekten evvel odamızı temiz ve.güzel yapalım» demeli; böylelikle çocuğa kendi ve ev işlerinde intizamlı bir şekilde yardım etmesi teşvik edilmelidir.

Pek tabiidir ki, temizliğe ve intizama teşvik edecek pratik çareler vardır. Elbise askılarının çok yüksek olmamasına dikkat ediniz. Eşyasını ve oyuncaklarını koymak için çocuğa kutular ve çekmeceler veriniz.

Çocukların pek çoğu, okula gitmeye başlamadan evvel ev işlerinde annelerine yardım ederler, fakat çok zam un gösterilen bütün ihtimama rağmen okula başlar başlamaz intizamı unuturlar. Çantalarını, elbiselerini fırlatır atar, öteberilerini kaybeder, odalarını karmakarışık bırakırlar. Artık çocuğun bütün arzusu, okuldan dönünce oynamaktır. Oyun en ehemmiyetli mes’ele olur.

Fakat bu hal anneler için ümit kırıcı olmamalıdır. Hekimlere göre ilkokul, ortaokul çağı bir gevşeme devresidir, onsuz normal büyüme olmaz. Bazı anneler bu duruma üzülürler, fakat çocuğun bu halini tabiî sayarak eskisi kadar intizamlı olmamasına biraz göz yumulursa, ileride yine çocuğun tertipli bir insan olacağım anneler ümit edebilir. Bu arada yine anneler gerekli uyarmalarda bulunmalı, dinlemediği takdirde ufak tefek cezalar vermelidirler.

Bazen ruhî sebeplerden dolayı 13 – 14 yaşına gelmiş çocuklarda bile intizamsızlık görülebilir. Böyle hallerde daha birçok çareler vardır. En iyi çare, hiç şüphesiz intizamlılığı bir yaş icabı sayarak çocuğu olgunlaştmncaya kadar mümkün mertebe İntizama doğru sevk eden bir anlayış ve itidal ile hareket etmektir.

OKUL, ÇOCUĞUNUN MERAKLARI

Okul çağındaki çocukların el hünerleri iyiden iyiye gelişmiştir. Kendi kendilerine uçurtmalar, arabalar, evler yapmaya bayılırlar. Bu yaşlardaki çocuklara daha çok el hünerlerine dayanan oyuncaklar almalıdır. Anahtarlı bir otomobil yerine, parçaların birleştirilmesiyle çeşitli oyuncaklar yapılabilmesini sağlayan oyun takımları almalıdır.

Çocukta okuma merakı da günden güne gelişmektedir. Onun bu okuma merakının artması doğrudan doğruya ana babanın ilgisine bağlıdır. Anne ve baba okul çağından beri ona anlayabileceği, seveceği kitapları almaya başlarlar ve devam ederlerse, çocukları için en iyi, en emin dostu bulmuş olurlar. Çünkü okumanın zevkine varan bir çocuk için kitaplar en iyi arkadaştır.

ÇOCUK BAKIMINDA HER ŞEYİ ZAMANINDA YAPMANIN ONEMI

İyi bir anne yapacağı işlerin zamanını bilmeli ve ona göre işlerini yapmalıdır. Çocuğun bütün işlerini sıraya koymasını bilen anne, daha az yorulur. Vaktinde mamasını yiyen, vaktinde uyuyan, uykusunda rahatsız edilmeyen, her gün yıkanan çocuk da, anne de rahat eder.

ÇOCUĞUN DÖVÜLMEMESİ, KÖTÜ SÖZLERE ALIŞTIRILMAMASI VE KORKUTULMAMASI LAZIMDIR

Çocuklar iyi, kötü her davranışı ve b(ütün alışkanlıkları daha çok çevrelerindeki büyüklerden öğrenirler. Çocuk hiç bir zaman dövülerek eğitilmez. Dayak ancak bir korku verir ve çocuk dayaktan kurtulacak çağa gelince o kötü davranışları yapabilir. Bunun için, yapmasını istemediğiniz herhangi bir davranışı için çocuğu dayakla korkutacak yerde onu o davranışın kötülüğüne inandırmak gerekir.

Büyükler, küçüklerin yanında bulundukça her yaptıklarınıda dikkatli olmalı, «Çocuktur anlamaz» diye düşünmemelidir. Çünkü çocuk anlayamayacağı bir yaşta bile olsa, gördüğü kötü davranışı ve duyduğu kötü sözleri kat’î surette unutmaz.

Onlara herhangi bir iş yaptırmak istendiği vakit hep iyilikle, tatlılıkla yaptırmaya çalışmalı, sertlikle muamele etmemelidir. Sertlik çocuğu inatçılık ve karşı gelmeye alıştırır.