Sağlık

Sakat bir çocuğun korunmaya ihtiyacı vardır. Fakat sakatlığı ister manevî, ister maddî olsun her şeyden evvel normal bir muamele görmeye muhtaçtırlar. Benimsenmesi kolay, tatbiki zor bir iştir. Sakat çocuk sahibi olmak anne – babaların çoğunu sarsar ve davranışlarına etki eder. Çocuğun saadeti sakatlığına bağlı değil, bu davranışlarına bağlıdır.

Sakat veya sağlam bütün çocukların neşeli ve normal yetişmesini sağlayan unsurlar şunlardır: Ailenin çocuğu sevip takdir etmesi, tenkit, endişe, merak ve mızmızlığa az yer vermesi, çocuğun küçük yaştan itibaren diğer çocuklarla ahbaplık etmesini sağlaması. Eğer anne – baba çocuğun eksikliğinden utanç duymakta, bunu çocuğun üstüne fazla düşmek veya dışarı çıkmasına engel olmak gibi çekingen hareketlerle bolü etmekteyse çocuk İçine kapanık, utangaç ve aşağılık duygusuna sahip bir kişi oku ak yetişir.

Fakat eğer ana – baba çocuğa tamamen normal bir insan gözüyle bakıp öyle hareket eder, sakatlığıyla fazla ilgilenmez ve tıpkı sağlam çocuklar gibi cemiyet hayatına girmesini sağlarsa, çocuk dışardan duyduğu bütün alay ve imâlara rağmen normal bir insan olduğunu düşünür ve sakatlığı ile kafasını yormaz.

Sakat bir çocuğun ailesinin ona merhamet beslemesi bir dereceye kadar affedilir. Merhamet tıpkı acı bir ilâca benzer, önce ilâcı alan insanın ağzına acılık verir. Fakat öyle bir zaman gelir ki, o insan ilâçsız yaşayamaz olur. Sakat bir çocuğun anlayışa muhtaç olduğu apaçıktır. Hattâ zaman zaman yardıma da ihtiyacı olur. Kafaca geri bir çocuk kendinden beklenen işi asla başaramaz. Ellerinde sakatlık olan bir çocuğun iyi resim yapamaması da ayıplanacak bir şey değildir.

Fakat bir çocuk sakat bile olsa evde kendine düşen kaabitiyet ve iktidarı dahilinde ufak tefek işleri canı gönülden yapmalıdır. Çocuktan anlayış ve iştirak beklemek her anne – babanın hakkıdır. Kendinden bir iş, bir mesuliyet beklendiğini farkeden çocuk da mutlu olur. Herşeyden evvel sakat çocuğun diğer çocuklar gibi muamele görmek istediği hatırlanmalıdır.

Zihnî bakımdan geri bir çocuğun bu sakatlığını gidermek isteyen anne ve baba yıllarca bir şehirden bir şuhre seyahat ederek kapısını çalmadık doktor bırakmaz. Bu gayret, onların çocuğu iyileştirmek arzusundan ileri gelir ki pek tabiidir. Fakat önüne geçilmesi imkânsız bir sakatlığı iyi etmek amacıyla bu kadar para harcamaya ve evde kalan diğer çocukları ihmal etmeye hiç bir anne – babanın hakkı yoktur. Anne – baba vicdanını rahat ettirmek için bütün ilgi ve parasını sakat çocuğa verirken, ihmal edilmiş diğer yavruların kişilik bakımından sakat yetişeceğini de bir an bile akıllarından çıkarmamalıdır.

Anne – baba haklı olarak çocuğun sakatlığını düzeltmek için çırpmır. Bu arzunun altında gizli bir his vardır. O da anne – babanın, bütün tıbbî gerçeklere rağmen kendilerini sakatlıktan mesul tutmalarıdır.

Böylece ana – baba farkında olmadan, kendilerini mesul tuttukları bir cürmün cezasını öderler. Çocuğu şımartır ve güya mutlu etmek için olmadık çarelere başvururlar.

Eğer anne – baba sakat çocuğıı bağrına basar ve onu olduğu gibi kabul ederse, çocuğun kardeşleri de ona karşı aynı tavrı takınır. Diğer çocukların alay ve imâları sakat çocuğun kardeşlerine tesir etmez. Onlar da kardeşlerini bağırlarına basarlar. Eğer ana – baba çocuğun sakatlığından utanç duyar ve onu herkesin gözünden saklamaya çalışırsa, ailedeki diğer çocuklar da bu hissin etkisi altında kalır.

Sakatlığı belirli ve tehlikeli olmayan bir çocuk normal bir okula gitmelidir.

Meselâ: Yüzünde bir leke olan, veya haafçe kolundan sakat olan çocuk pekâlâ diğer çocukların igittıgi okullardan birine devam edebilir. Çocuk hayata normal insanların, arasında başlamalı ve hayatı böylece tanımalıdır.

Beri taraftan körlük veya sağırlık gibi ciddî bir sakatlığı olan çocuk, kendisi gibilerin kaabiliyetlerini geliştirdiği Sözel bir okulda terbiye görmelidir. Bilhassa sekiz yaşmın altında sakat çocukların ihtimam ve sevgiye ihtiyacı vardır, Hali vakti yerinde ölüp sakat çocuklarına özel tahsil yaptıran ailelerin, çocuğun azamî derecede fayda göreceği bir muhite taşınması yerinde bir hareket olur.

Çocuğu zekâ bakımından başkalarıyla karşılaştırıp onlardan üstün olduğunu söylemenin de bir faydası yoktur. Çünkü bir meziyet diğer bir kusuru kapatmaz. Çok çirkin, çok kısa veya miyop bir çocuğun zaman zaman teselli ve desteklenmeye ihtiyacı olur. Fakat bunu devamlı hatırlatmakta mânâ yoktur.

Sakat bir çocuk bir değil, birkaç doktor tarafından tedavi edilmelidir. lâkin doktorların sayısı normali aşarsa ailenin kafası karışır. Ufak tefek fikir ayrılıkları anne – babayı şüpheye düşürür. Bu sefer başka doktorlardan medet umarlar.
Eğer itimat ettiğiniz mahir bir doktor varsa çocuğunuzun tedavisini ona veriniz ve her dediğini yerine getirmeye çalışınız.